តាលឈុមជាការសន្ទនា៖ របៀបទស្សនារបាំម៉ាស់កូរ៉េ

ម៉ាស់អាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកមុនគេ។ ប៉ុន្តែ បើអ្នកបន្តតាមដានការសម្ដែង ការសន្ទនាមួយទៀតនឹងចាប់ផ្ដើម៖ កាយវិការមួយត្រូវបានឆ្លើយតបដោយសំណើច អ្នករាំបែរទៅរកតន្ត្រីករ ហើយទស្សនិកជនបន្លឺសំឡេងចូលរួម។ តាលឈុម ជាល្ខោនរបាំម៉ាស់កូរ៉េ នាំតន្ត្រី ចលនា និងល្ខោនមកក្នុងលំហរួមមួយ។ ការដឹងបន្តិចបន្តួចអំពីការប្រាស្រ័យឆ្លើយឆ្លងនេះ អាចធ្វើឱ្យការទស្សនាលើកដំបូងកាន់តែសម្បូរបែប ទោះបីមិនទាន់យល់គ្រប់ឃ្លាក្នុងសន្ទនាក៏ដោយ។

UNESCO បានដាក់បញ្ចូល «តាលឈុម ល្ខោនរបាំម៉ាស់នៅសាធារណរដ្ឋកូរ៉េ» ទៅក្នុងបញ្ជីតំណាងនៃបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីរបស់មនុស្សជាតិ ក្នុងឆ្នាំ 2022។ ការពិពណ៌នារបស់ UNESCO លើកឡើងថា ការអធិប្បាយសង្គម និងការចូលរួមរបស់ទស្សនិកជន គឺជាចំណុចស្នូលនៃទម្រង់នេះ។ បេតិកភណ្ឌនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាបណ្ដុំម៉ាស់ដ៏ទាក់ទាញនោះទេ។ វាជាការអនុវត្តដែលត្រូវបានបន្តដោយអ្នកសម្ដែង តន្ត្រីករ អ្នកផលិត និងសហគមន៍ដែលបន្តជួបជុំគ្នាជុំវិញវា។ សេចក្ដីណែនាំរបស់ UNESCO

ឥណទានរូបភាព៖ KOCIS Korea Yeonhui Nanjang 03 (8733384175).jpg — Korea.net / Korean Culture and Information Service (Jeon Han), CC BY-SA 2.0. បានទាញយករូបភាពតូចតាមសមាមាត្រដែល Wikimedia ផ្ដល់ឱ្យ ដោយមិនច្រឹប ឬកែប្រែក្នុងមូលដ្ឋាន។

ចាប់ផ្ដើមពីទំនាក់ទំនងរវាងតួអង្គ

សំណួរដំបូងដែលអាចជួយបានគឺ៖ តើនរណាគិតថាខ្លួនជាអ្នកមានអំណាច? ស៊េរីអត្ថបទរបស់វិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវជាតិបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌សម្រាប់ Korea.net រៀបរាប់ពីឈុតដែលអ្នកបម្រើធ្វើឱ្យអភិជនអួតអាងបាត់បង់ឥទ្ធិពល។ ឈុតផ្សេងទៀតចំអកអ្នកសាសនាពុករលួយ ឬប្ដីដែលប្រកាន់បុព្វបុរសនិយម។ កំប្លែងអាចប្រែក្លាយតួអង្គដែលមើលទៅមានអំណាច ទៅជាមនុស្សដែលយល់ដឹងតិចបំផុតក្នុងឈុត។ ម៉ាស់ និងរបាំម៉ាស់

នេះផ្ដល់ឱ្យអ្នកមើលថ្មីនូវអ្វីមួយដែលអាចតាមដានបាន ក្រៅពីពាក្យសម្ដី។ សង្កេតមើលថា នរណាកាន់កាប់លំហ នរណារំខាន និងនរណាហាក់ដូចជាគ្រប់គ្រងល្បឿននៃការប្រាស្រ័យឆ្លើយឆ្លង។ ទាំងនេះជាចំណុចណែនាំសម្រាប់ទស្សនា មិនមែនជាប្រព័ន្ធបកស្រាយដែលប្រើបានគ្រប់ទីកន្លែងទេ៖ អត្ថន័យនៃម៉ាស់ ឬចលនាជាក់លាក់មួយ អាស្រ័យលើប្រពៃណី និងឈុតដែលកំពុងសម្ដែង។ កំណត់សម្គាល់ក្នុងកម្មវិធី ឬសេចក្ដីសង្ខេបបកប្រែខ្លីៗ អាចផ្ដល់បរិបទដែលរូបថតមិនអាចផ្ដល់បាន។

ឥណទានរូបភាព៖ KOCIS Korea Yeonhui Nanjang 14 (8733382191).jpg — Korea.net / Korean Culture and Information Service (Jeon Han), CC BY-SA 2.0. បានទាញយករូបភាពតូចតាមសមាមាត្រដែល Wikimedia ផ្ដល់ឱ្យ ដោយមិនច្រឹប ឬកែប្រែក្នុងមូលដ្ឋាន។

កុំបារម្ភ ប្រសិនបើការសម្ដែងហាក់ដូចជាមានឈុតៗដាច់ពីគ្នា។ ស៊េរីស្រាវជ្រាវដដែលពន្យល់ថា ល្ខោនរបាំម៉ាស់បុរាណអាចដំណើរការជាឈុតដាច់ៗដែលហៅថា gwajang ជាជាងសាច់រឿងបន្តតែមួយ។ ចាត់ទុកការផ្លាស់ប្ដូរតួអង្គជាឱកាសឱ្យផ្ដោតអារម្មណ៍ឡើងវិញ។ តើនរណាចូលមក តើមានអ្វីកំពុងត្រូវបានជំទាស់ ហើយក្រុមឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្ដេច?

ស្ដាប់ឱ្យលើសពីសន្ទនា

UNESCO ពិពណ៌នាថា អ្នកសម្ដែងពាក់ម៉ាស់ត្រូវបានអមដោយវង់តន្ត្រីករ 6 ទៅ 10 នាក់ ដោយមានចម្រៀង របាំ សន្ទនា និងចលនាដំណើរការរួមគ្នា។ សាកល្បងផ្ដល់ការយកចិត្តទុកដាក់ដល់តន្ត្រីករមួយភ្លែត។ សង្កេតមើលថា ពេលណាឃ្លាតន្ត្រីមួយចាប់ផ្ដើមមានថាមពល ពេលណាអ្នកសម្ដែងទុកចលនាមួយឱ្យបន្តយូរ និងពេលណាហ្វូងមនុស្សមានប្រតិកម្ម។ អ្នកមិនចាំបាច់ស្គាល់ឈ្មោះឧបករណ៍ ឬចង្វាក់ ដើម្បីចាប់ផ្ដើមស្ដាប់ការប្រាស្រ័យឆ្លើយឆ្លងនេះទេ។

ឥណទានរូបភាព៖ Korean dance-Talchum-02.jpg — leigh cooper, CC BY-SA 2.0. បានទាញយករូបភាពតូចតាមសមាមាត្រដែល Wikimedia ផ្ដល់ឱ្យ ដោយមិនច្រឹប ឬកែប្រែក្នុងមូលដ្ឋាន។

ទស្សនិកជនក៏ជាផ្នែកមួយនៃការប្រាស្រ័យឆ្លើយឆ្លងនេះដែរ។ UNESCO ទទួលស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ថា ការស្រែកហ៊ោ និងការស្រែកចំអក ជាការរួមចំណែកដល់ដំណើរវិវត្តនៃល្ខោន។ នៅពេលទស្សនាការសម្ដែងផ្ទាល់ សូមមើលតាមអ្នកសម្ដែង និងអ្នករៀបចំថាតើគួរចូលរួមយ៉ាងដូចម្ដេច។ ការចូលរួមមិនមានន័យថាអ្នកអាចចូលទៅក្នុងតំបន់សម្ដែងដោយគ្មានការអញ្ជើញទេ ហើយការសម្ដែងក្នុងរោងល្ខោនដែលរៀបចំជាផ្លូវការ អាចមានព្រំដែនខុសពីព្រឹត្តិការណ៍សហគមន៍ក្រៅអគារ។

ស្វែងយល់ពីឈ្មោះក្នុងតំបន់

តាលឈុមជាពាក្យរួមដែលមានប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែឈ្មោះតាមតំបន់ក៏សំខាន់ដែរ។ ការរៀបរាប់របស់វិទ្យាស្ថានបេតិកភណ្ឌ បែងចែកប្រពៃណីនៅ Hwanghae ដែលហៅថា talchum ទម្រង់នៅទីក្រុងសេអ៊ូល និង Gyeonggi ដែលស្គាល់ថា sandae nori និងប្រពៃណីភាគអាគ្នេយ៍ដែលមាន ogwangdae ជាដើម។ ចលនា ឈុត និងរចនាបថសម្ដែងរបស់ពួកវាខុសគ្នា។ សូមអានឈ្មោះពេញនៅក្នុងកម្មវិធី ជាជាងចាត់ទុកការសម្ដែងពាក់ម៉ាស់ទាំងអស់ថាដូចគ្នា។

សម្រាប់បរិបទបន្ថែម សៀវភៅ K-Heritage ជាភាសាអង់គ្លេសរបស់ Korea Heritage Agency មានចំណងជើងថា «Talchum: Mask Dance and Drama in the Republic of Korea» ណែនាំទម្រង់នេះថាជាល្ខោនពាក់ម៉ាស់ដែលរួមបញ្ចូលការច្រៀង ការរាំ និងសន្ទនា។ ចំណងជើងផ្ទាល់ក៏ជាការរំលឹកដ៏មានប្រយោជន៍ ឱ្យមើលព្រឹត្តិការណ៍ទាំងមូល៖ សម្លៀកបំពាក់ និងម៉ាស់បង្កើតតួអង្គ ប៉ុន្តែតួអង្គទាំងនោះអាចយល់បានតាមរយៈសកម្មភាព។ សេចក្ដីណែនាំសៀវភៅរបស់ទីភ្នាក់ងារ

ទស្សនាភាពយន្តផ្លូវការពីរដែលខុសគ្នាខ្លាំង

ចាប់ផ្ដើមជាមួយភាពយន្តរបស់ UNESCO ដែលបានចេញផ្សាយនៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2022 ដោយប្រើការផលិតឆ្នាំ 2021 ដែលមានការផ្ដល់កិត្តិយសដល់រដ្ឋបាលបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌របស់កូរ៉េ។ វាណែនាំតាលឈុមថាជាការអនុវត្តសហគមន៍ដែលនៅរស់រវើក។ ពេលទស្សនាលើកដំបូង សូមតាមដានចង្វាក់ទូទៅ។ លើកទីពីរ សូមជ្រើសរើសទំនាក់ទំនងមួយដើម្បីសង្កេត៖ អ្នកសម្ដែងនិងតន្ត្រីករ អ្នកសម្ដែងនិងទស្សនិកជន ឬតួអង្គមួយនិងតួអង្គមួយទៀត។ លំដាប់ឈុតដដែលអាចយល់បានកាន់តែច្បាស់ នៅពេលអ្នកប្ដូរចំណុចផ្ដោតអារម្មណ៍។

បន្ទាប់មក សាកល្បងទស្សនាភាពយន្តឆ្នាំ 2025 របស់ Korea Heritage Service ដែលផ្គូផ្គង Goseong Ogwangdae ជាមួយអ្នករាំ Kim Seol-jin។ ការពិពណ៌នាផ្លូវការរបស់វាបញ្ជាក់ថា នេះជាការបកស្រាយបែបសហសម័យ ដែលយកតួអង្គ Bibi និង Malttooki ជាមូលដ្ឋាន ហើយថតក្នុងបរិយាកាសស្ទូឌីយោមានទឹក។ នេះជាស្នាដៃអេក្រង់ដែលដឹកនាំដោយសិល្បករ មិនមែនជាការថតការសម្ដែងប្រពៃណីក្នុងភូមិទាំងមូលទេ។ ភាពខុសគ្នានេះធ្វើឱ្យការប្រៀបធៀបកាន់តែគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍៖ សង្កេតមើលថា ម៉ាស់ រាងកាយ និងទីតាំង អាចបញ្ជូនគំនិតដែលបានបន្តមកពីអតីតកាលទៅជាភាសារូបភាពថ្មីយ៉ាងដូចម្ដេច។ ភាពយន្តរបស់ Korea Heritage Service

រូបថតដែលភ្ជាប់មកជាមួយមគ្គុទ្ទេសក៍នេះជារូបភាពសម្ដែងក្នុងបណ្ណសារ មិនមែនជារូបភាពមើលជាមុននៃការសម្ដែងបច្ចុប្បន្នទេ។ ប្រសិនបើទៅទស្សនាផ្ទាល់ សូមផ្ទៀងផ្ទាត់ប្រពៃណីដែលបានដាក់ឈ្មោះ កាលបរិច្ឆេទ រយៈពេលសម្ដែង និងជំនួយបកប្រែណាមួយជាមួយអ្នករៀបចំ។ សូមនាំយកចំណង់ចង់ដឹងអំពីមនុស្សដែលធ្វើឱ្យការសម្ដែងកើតឡើង។ ម៉ាស់ផ្ដល់មុខមាត់ដែលគួរឱ្យចងចាំ ប៉ុន្តែការជួបជុំជុំវិញវាផ្ដល់រឿងរ៉ាវ។